Antoni Ludwiczak urodził się 16 maja 1878 roku w Kostrzynie Wielkopolskim. Uczył się w Gimnazjum Marii Magdaleny w Poznaniu. Założył w nim niepodległościowe, konspiracyjne Towarzystwo Tomasza Zana. Następnie studiował w seminariach duchownym w Poznaniu i Gnieźnie. Święcenia otrzymał w 1903 roku.
Posługę kapłańską rozpoczął jako wikariusz w Czarnkowie. Rozpoczął też tam działalność społecznika, poprzez prowadzenie działań oświatowych. Założył bibliotekę oraz jedną z pierwszych czytelni czasopism w ramach Towarzystwa Czytelni Ludowych. Następnym stanowiskiem był wikariat w Ostrzeszowie, gdzie również założył bibliotekę w ramach TCL-u. W 1910 roku został mianowany prezesem powiatowego TCL. Od tego roku zaczął też udzielać się w opiece nad dziećmi, zakładając dziecięce ogródki jordanowskie i wydając czasopismo „Przyjaciel Dzieci”. Aktywnie działał na rzecz rozpowszechnienia czytelnictwa i polepszenia jakości Czytelni Ludowych. Organizował tajne komplety dla młodzieży, z języka polskiego i historii. W 1914 roku został członkiem Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. W odrodzonej Rzeczypospolitej, obok kontynuowania działalności społecznej, włączył się w politykę.
Związał się z Narodowym Stronnictwem Ludowym. W 1919 roku został mianowany jego prezesem i z jego ramienia dostał się do Sejmu Ustawodawczego. Należał tam do klubu Narodowego Zjednoczenia Ludowego. W 1921 roku zrezygnował jednak z dalszej aktywności politycznej i skupił się na dalszej pracy oświatowej i społecznej, zakładając Uniwersytet Ludowy TCL, w miejscowości Dalki. W 1938 roku mianowany proboszczem w Chełmcach.
Kawaler, między innymi, Krzyża Oficerskiego Orderu Odrodzenia Polski, nadanego w 1925 roku oraz Krzyża Niepodległości, nadanego w 1932 roku.
Po wybuchu II wojny światowej i rozpoczęciu niemieckiej okupacji aresztowany w listopadzie 1939 roku. Więzień niemieckich obozów koncentracyjnych Stutthofie, Sachsenahausen i Dachau. Zamordowany przez Niemców poprzez zagazowanie w Hartheim koło Linzu, 17 czerwca 1942 roku.